شناسه خبر: 23287   
تاریخ انتشار: 1395/09/23 00:20
وبلاگ "رهروان ولایت" نوشت:
سال ها منتظر سیصد و اندی مرد است!
سال ها منتظر سیصد و اندی مرد است!
منتظر راستین امام عصر(عجل الله تعالی فرجه) است، بر اثر تخلق به اخلاق الهی گرد حرام نمی ‏گردد و جانش به گَرد معصیت غبار نمی ‏گیرد و می ‏کوشد در انجام دادن واجب و دوری از معصیت که در رأس آموزش‏های فرعی اسلام است، کوتاهی نکند.

به گزارش باشگاه وبلاگ نویسان ایرانی حرف تو وبلاگ "رهروان ولایت" نوشت:

 

نهم بیع الاول سال 260 هجری قمری روزی ست که امام زمان (عج الله تعالی فرجه) به عنوان خاتم اوصیاء و آخرین حجت خدا بر روی زمین، به عنوان ولی مردم منصوب شدند. وعده ای که از سال ها قبل توسط آباء و اجداد مطهرشان داده شد و امامت ایشان نوید تازه ای برای دوستان و شیعیان آن حضرت بود. ولی این حضور کمتر از یک قرن دوام داشت و بعد گذشت هفتاد سال غیبت کبرای آن حضرت آغاز شد و بیش از ده قرن است که انسان های جهان از حضور آن حضرت بی بهره اند و در دوران غیبت به سر می برند.


اما طبق روایات، برای ما انسان ها که در دوران غیبت قرار داریم و عنوان منتظر را بر روی خود نهادیم وظایفی را بر شمرده اند.


امام صادق (علیه السلام) در روایتی وظایف منتظر و فضیلت انتظار را اینگونه بیان می کنند: «هر کس دوست می دارد از یاران حضرت قائم (عجل الله تعالی فرجه) باشد، باید که منتظر باشد و در این حال به پرهیزکارى و اخلاق نیکو رفتار نماید.


پس چنانچه بمیرد و پس از مردنش قائم (عجل الله تعالی فرجه)، بپا خیزد، پاداش او همچون پاداش کسى خواهد بود که آن حضرت را درک کرده است، پس کوشش کنید و در انتظار بمانید، گوارا باد بر شما [این پاداش] اى گروه مشمول رحمت‏ خداوند!


آیا شما را خبر ندهم به آنچه که خداى صاحب عزت و جلال، هیچ عملى را که جز به آن عمل، از بندگان نمى‏ پذیرد؟


گفتم: بله. فرمود: گواهى دادن به این که هیچ شایسته پرستشى جز خداوند نیست و این که محمد(صلی الله علیه و آله) بنده و فرستاده او است، و اقرار کردن به آنچه خداوند به آن امر فرموده، و ولایت ما، و بیزارى از دشمنانمان -یعنى خصوص امامان- و تسلیم شدن به آنان، و پرهیزکارى و تلاش و مجاهدت و اطمینان و انتظار قائم (عجل الله تعالی فرجه).


براى منتظران زمان غیبت همین پاداش بس که نام آنها در زمره یاران امام عصر (عجل الله تعالی فرجه)، و از جمله کسانى ثبت‏ شود که آن حضرت را به هنگام ظهور همراهى مى ‏کنند.» [1]


و این انتظار زمانی صورت می پذیرد که ما شناختی از منتظَر (امام زمان عجل الله تعالی فرجه) داشته باشیم تا بتوانم در زمان حضور او را یاری کرده و در زمان غیبت از شیعیانش باشیم. بنا به فرموده پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله): «هرکس بمیرد و امام زمانش را نشناسد، به مرگ جاهلیت مرده است.» [2] چون مرگ عصاره حیات است و هر کس آن‏چنان می میرد که زیسته است، آن که به مرگ جاهلی می ‏میرد، زندگی جاهلانه ‏ای داشته است، زیرا ممکن نیست فردی در تمام عمر عاقلانه زندگی کند و جاهلانه بمیرد.


برای رهایی از زندگی جاهلی و درک حیات انسانی، چاره ای جزء ارتباط با امام معصوم (علیه السلام) وجود ندارد. چون قرآن می فرماید: «یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اسْتَجِیبُوا لِلَّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُمْ لِمَا یُحْیِیکُمْ [انفال/24] ای کسانی که ایمان آورده‏ اید دعوت خدا و پیامبر را اجابت کنید، هنگامی که شما را به سوی چیزی می خوانند که مایه حیاتتان است.»


و عترت (علیهم السلام) هم که ثقل به جا مانده از پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) اند، همتای قرآن هستند. پس همانطور که قرآن حیات بخش است، ارتباط با امام زمان (عج الله تعالی فرجه) به جان مرده ی آدمی حیات دوباره می بخشد.

راه ارتباط با امام زمان (عجل الله تعالی فرجه)
سوال اساسی اینجاست، که چگونه می توانیم با امام زمان (عجل الله تعالی فرجه) ارتباط داشته باشیم؟


تشرف و ملاقات حضوری امام عصر (عجل الله تعالی فرجه) افتخاری بس بزرگ است که نصیب همگان نمی شود، اما ارتباط معنوی با امام زمان (عج الله تعالی فرجه) از جمله وظایفی ست که منتظر واقعی سرلوحه کارهای خود قرار می دهد.


 اینکه این ارتباط چگونه حاصل می شود را از قول آیت الله جوادی بیان می کنیم: «انجام دادن مستحبات و اعمال صالح به نیابت از آن حضرت و اهدای ثواب آن به ارواح طیّب عترت طاهره (علیهم‌السلام) از بهترین راه‏هایی است که می تواند ارتباط انسان با آن وجود مبارک را تأمین کند و بهترین حالت در چنین نیابتی، آن است که انسان در برابر عمل خویش از آن امام خواسته ‏ای نداشته باشد، چرا که از قدر عملش می ‏کاهد...
پس بهتر است که برابر این ادب، به پیشگاه آن حضرت چیز خاصی را پیشنهاد ندهیم؛ زیرا او از آن دسته است که سجیّتهم الکرم( یکی از اخلاقهای نیکوی او بخششو عطا است)، بنابراین شایسته آن است که در انتظار عطای او باشیم، چرا که آنچه آن حضرت به اقتضاء سجیّه کریم خویش عطا می ‏کند ماندنی است.» [3]


خلاصه آنکه ما زمانی می توانیم ادعا کنیم از یاران و سربازان آن وجود نازنین هستیم که در دو زمان غیبت و حضور، مطیع امام خویش و تابع دستوراتش باشیم، نه آنکه کاری کنیم تا از چشمان امام زمان (عج الله تعالی فرجه) بیافتیم و از الطاف خاصه ی آن حضرت بی بهره بمانیم.

________________________
پی نوشت:
[1]. النعمانى، محمدبن ابراهیم ‏بن جعفر، کتاب الغیبة، ج 16، ص ‏200.
[2].  الکافی، کلینی. ج 2، ص 21. 
[3]. امام مهدی (عج) موجود موعود، جوادی آملی، ص 195.

تولیدی
 
 

انتهای پیام/

تلگرام حرف تو
captcha