شناسه خبر: 11682   
تاریخ انتشار: 1395/04/23 21:02
شبکه اشتراک لینک "تو بنویس" نوشت:
وزیران دولت از نگاه امام علی (ع)
وزیران دولت از نگاه امام علی (ع)
بر آن وزیر آفرین باد که چون خداوند تاج و تخت را در پرتگاه ظلم بیند از خشم شاه اندیشه نکند و فرمان خدا و مصالح عموم را بر تملّق و چاپلوسی ترجیح دهد.

به گزارش باشگاه وبلاگ نویسان ایرانی حرف تو به نقل از شبکه اشتراک لینک توبنویس؛ وبگاه ببار باران نوشت:

مولا علی (ع) در نامه پرمغزش به مالک اشتر نخعی نه تنها مالک را، بلکه بشریت را درس همواره ی چگونه زیستن می دهد. غربت نهج البلاغه در میان ما جماعت ننگ بزرگی است. شاید خیلی از ما از خواندنش می هراسیم چون هیچ سنخیتی با آن چه و آن که مولا علی فرموده است نداریم.
نهج البلاغه تابناکی کلام بزرگ امامی است که در 1400 سال پیش آزادی و عدل و داد را در کنار دیگر حکمت های عظیم انسانی، با مظلوم یاوری و ستم ستیزی در هم تنیده است. در این نامه پرشکوه وزیران دولت از نگاه آن امام آزاد اندیش که به قول دکتر شریعتی عزیز «علی حقیقتی بر گونه اساطیر» است تماشایی و خواندنی است:
«ای مالک، هیچ می دانی بدترین وزیران در دولت تو از کدام هیأت انتخاب می شوند هیچ می دانی در وزرای تو کدام کس بدخواه حکومت تو و دشمن جان تست آن وزیر شریر و آن عنصر پستی که در دربار ستمکار پیش از تو وزارت داشته و مصدر امور بوده است ای مالک، از آن نانجیب سخت بر حذر باش.
ای مالک، از آن وزیر سخت بترس. بترس از او که بارای تیره درباری را ویران کرده است و اکنون تیشه برداشته می خواهد بنیان حکومت تو را ویران سازد. بترس از او که حکومتی را بر باد داده بار دیگر بر پریشانی حکومتی دیگر میان بسته است.
ای مالک، اینان از پستان ستم شیر خورده اند و جرثومه های بیداد و ظلم در ذرّات وجودشان خانه کرده و ریشه دوانده است.
اینان برادران شقاوت و بی رحمی هستند، مپندار که در نکبت دو روره خوی جبلی را از نهاد خود بزدایند.
تو می توانی در میان خردمندان قوم وزیرانی کارآزموده و لایق انتخاب کنی که دامنشان از خون شهیدان بیگناه پاک است و دست پرهیز- گار و نجیبشان بمال مستمندان دراز نشده.
همین افراد با تقوی و خیراندیش بگاه مشورت از بیدادگران دوره پیشین شایسته تر اندیشه می کنند، در حالی که نه خون یتیمان خورده اند و نه خونابه از دیده بیوه زنان بیفشانده اند.
باید وزیران تو از آن کسان تشکیل شوند که نه ستم کرده اند و نه ستمگر را بدست و زبان کمک و یاری داده اند.
آری اینها، همین اصحاب عصمت روح و عفّت نفس، زیان تو روا ندارند و آزار کس نخواهند، ترا در مسائل کشوربانی نیکو کمک کنند و با تو در همه حال یار و برادر باشند. با تو صمیم و دلسوز شوند و در پنهان با دشمنان تو پیمان الفت و دوستی نبندند.
چون بدین رویّه که فرمان داده ام، هیأت وزیران تشکیل شد، در میان وزراء آن کس را از همه محترمتر بدان که در حق گویی از همه بی پرواتر و شجاع تر باشد.
بر آن وزیر آفرین باد که چون خداوند تاج و تخت را در پرتگاه ظلم بیند از خشم شاه اندیشه نکند و فرمان خدا و مصالح عموم را بر تملّق و چاپلوسی ترجیح دهد. بی پرده پیش رود و خیره سر را از آن پرتگاه خطرناک و مهلکه مهیب رهایی بخشد، یعنی از کردار ناشایست کشوردار که با تیره بختی کشور و سقوط دولت همراهست مردانه جلوگیری کند. باری تا می توانی با پرهیزگاران درآمیز و در معاشرت عناصر صالح پایه دولت خویش استوار کن، ولی در عین حال فراموش مکن که آنها هم بشرند و از غرائز رذیله و وسوسه نفس منزّه نیستند.»

 

منبع:
نهج البلاغه، ترجمه جواد فاضل، انتشارات افراسیاب، تهران 1371، صص:231-232

 

انتهای پیام/

captcha